Bu kurs, "aile" kavramının psikolojik açıdan incelemektedir. Aile, bildiğimiz üzere sosyo-kültürel yapının temel taşıdır. Ancak devamı ve mutluluğu için bir ailenin bazı temel kavramları bilmek, uygulamak ve her şeyden önce anlamak gereklidir. Bu kurs, aile kavramını, bireysel açıdan ve bir bütün olarak aile açısından incelemektedir. Aslında, bir ailenin mutluluğu, tüm o milletin mutluluğunu da tetiklemektedir. Mutsuzluğu ise yeni tersine bir etki göstermektedir. Aile ilişkilerindeki o saygı, sevgi ve anlayış kavramlarının ne demek olduğu, nasıl uygulanacağı ve ne şekilde hangi tepkinin nerede verileceğine örnekler gösteren bu kurs, "aile"olgusuna sosyolojik, kültürel ve tabii ki psikolojik açıdan çok faydalı olacaktır.

Kant'ın görüşüne göre ahlak felsefesinin ve dolayısıyla Temel Çalışma'nın en temel amacı, Kant'ın bunu uygulayan bir a priori ahlaki ilkeler sistemi olarak anladığı bir "ahlak metafiziği"nin temel ilkesini "aramak"tır. CI, her zaman ve kültürde insan kişilere. Kant, bu projeyi Temel Çalışma'nın ilk iki bölümü boyunca sürdürür. “İyi niyet” ve “görev” fikirleri de dahil olmak üzere ahlak hakkındaki sağduyulu fikirleri analiz ederek ve açıklayarak ilerler. Bu ilk projenin amacı, tüm olağan ahlaki yargılarımızın dayandığı ilke veya ilkelerin kesin bir ifadesini bulmaktır. Söz konusu yargıların, normal, aklı başında, yetişkin herhangi bir insanın makul bir şekilde düşünerek kabul edeceği yargılar olduğu varsayılır. Ancak günümüzde pek çok kişi Kant'ın ahlaki anlaşmanın derinliği ve kapsamı konusunda aşırı iyimser olduğunu düşünecektir. Ama belki de en iyisi, çok yaygın olarak paylaşılan ve çok derinden tutulan bazı genel yargıları içeren ahlaki bir bakış açısına sahip olduğu düşünülür. Her halükarda, kendisini öncelikle ahlak filozoflarının eserlerini dolduran, yani ahlaki davranmak için herhangi bir nedeni olduğundan şüphe eden ve ahlaki davranışı bağlı olan biri gibi gerçek bir ahlaki şüpheciye hitap ediyor gibi görünmüyor. filozofların vermeye çalışabilecekleri rasyonel bir kanıt üzerine. Örneğin, Temel Çalışma'nın üçüncü ve son bölümünde Kant, ikinci temel amacını, bu temel ahlaki ilkeyi her kişinin kendi rasyonel iradesinin bir talebi olarak “kurmak” olarak ele aldığında, vardığı sonuç, görünüşe göre, bu temel ahlaki ilkeyi, herkesin kendi akılcı iradesinin bir talebi olarak “kurmak” için ortaya koyduğunda, onun vardığı sonuç, görünüşe göre, aşağıdakileri yanıtlamakta yetersiz kalmaktadır. gerçekten ahlaki gerekliliklere bağlı olduğumuza dair bir kanıt istiyorum. Bu ikinci projeyi bizlerin - ya da en azından rasyonel iradeleri olan yaratıkların - özerkliğe sahip olduğumuz pozisyonuna dayandırıyor. Bu ikinci projenin argümanı, çoğu zaman iradelerimiz hakkında metafizik bir gerçeğe ulaşmaya çalışıyor gibi görünüyor. Bu, bazı okuyucuları, nihayetinde, ahlaki bir şüphecinin bile kabul etmesi gereken bir gerçeğe - özerkliğimize - başvurarak ahlaki gereklilikleri haklı çıkarmaya çalıştığı sonucuna götürdü.

Kant'ın ortak ahlaki kavramlar olan “görev” ve “iyi niyet” analizi, onu, ahlakın kendisi bir yanılsama olmadığı sürece özgür ve özerk olduğumuza inandırdı. Ancak Kant, Saf Aklın Eleştirisi'nde her olayın bir nedeni olduğunu da göstermeye çalışmıştır. Kant, bu iki iddia arasında derin bir gerilimin var gibi göründüğünü fark etti: Eğer nedensel determinizm doğruysa, öyle görünüyor ki, ahlakın öngördüğü türden bir özgürlüğe sahip olamayız ki bu, “etkin olabilen, aktif olabilen, yabancı nedenlerden bağımsız olarak onu belirler ”(G 4: 446).

Kant, bu bariz çelişkiyi çözmenin tek yolunun, deneyim yoluyla bildiğimiz fenomenler ile sürekli olarak düşünebildiğimiz ancak deneyim yoluyla bilemediğimiz numenler arasında ayrım yapmak olduğunu düşündü. Kant'a göre ampirik dünya hakkındaki bilgimiz ve anlayışımız ancak algısal ve bilişsel güçlerimizin sınırları içinde ortaya çıkabilir. Bununla birlikte, bu tür şeyleri öğrenmek için gerekli olan “entelektüel sezgiden” yoksun olsak da, “kendinde şeyler” hakkında doğru olabilecek her şeyi bildiğimizi varsaymamalıyız.

Kant'a göre bu ayrımlar, özgür iradenin mümkün olduğu "tezini" numenler hakkında ve her olayın bir nedeni olduğu "antitezini" fenomenler hakkında yorumlayarak, özgür irade hakkındaki "antinomiyi" çözmemizi sağlar. Ahlak, bu nedenle, anlaşılmaz bir “anlaşılır dünyada” faillerin, nedensel determinizmin doğru olduğu “duyarlı bir dünya”da kendi özgür seçimleriyle olayları gerçekleştirebileceklerini varsayar.

Bu görünüşte fahiş metafizik iddialar hakkında şüpheci olan Kant'ın yorumcularının çoğu, onun anlaşılır ve duyulur dünyalar hakkındaki tartışmalarını metafizik olarak daha az talepkar yollarla anlamlandırmaya çalışmışlardır. Bir yoruma göre (Hudson 1994), tek ve aynı eylem tamamen fiziksel terimlerle (bir görünüm olarak) ve ayrıca indirgenemez zihinsel terimlerle (kendi başına bir şey olarak) tanımlanabilir. Bu bağdaştırıcı resimde, tüm eylemler nedensel olarak belirlenir, ancak özgür bir eylem, indirgenemez zihinsel nedenlerle ve özellikle aklın nedenselliği tarafından belirlendiği şeklinde tanımlanabilen bir eylemdir. İkinci bir yorum, anlaşılır ve duyulur dünyaların, tek ve aynı dünyayı tasavvur etmenin iki yolu için metaforlar olarak kullanıldığını ileri sürer (Korsgaard 1996; Allison 1990; Hill 1989a, 1989b). Bilimsel veya ampirik araştırmalarla meşgul olduğumuzda, genellikle olayları doğal nedenselliğe tabi olarak düşündüğümüz bir bakış açısı benimsiyoruz, ancak kasıtlı olarak hareket ettiğimizde, akıl yürüttüğümüzde ve yargıladığımızda, genellikle farklı bir bakış açısı benimsiyoruz. kendimizi ve başkalarını doğal nedenlerle belirlenmeyen failler olarak düşünün. Bu ikinci, pratik, bakış açısını ele aldığımızda, herhangi bir derin metafizik anlamda, bizim veya başkalarının gerçekten özgür olduğumuza inanmamız gerekmez; sadece "altında" çalışmamız gerekiyor.